Nóż wojskowy wz. 1955 (szturmowy)

Rękojeść z trzonem drewnianym nitowanym, głowica i pierścień przy jelcu stalowe oksydowane na czarno. Jelec z blachy stalowej, esowaty. Głownia stalowa, długości 15,6 cm, szerokość u nasady 2,2 cm, grubość grzbietu u nasady 03 cm. Na głowni bicia: W6171, cyfra 11 w kole i rok 1955. Pochwa stalowa zwijana z blachy w oksydzie czarnej, w górnej części nit mocujący szyjkę. Z drugiej strony przynitowana żabka z poprzecznym paskiem, który w tym przypadku jest odcięty. Na resztkach paska nitowana blaszka z bitym numerem: W/6171. Był to pierwszy nóż wojskowy wyprodukowany w powojennej Polsce. Jak sama nazwa wskazuje, nóż oficjalnie zatwierdzono i przyjęto do uzbrojenia w roku 1955 i pozostał w linii przez niemal pięćdziesiąt lat. Noże szturmowe typu wz. 55 były produkowane w latach 1955 – 1957 przez Zakłady Metalowe im. gen. Waltera w Radomiu (później „Łucznik”). Pod względem konstrukcji wz. 55 wyraźnie nawiązuje do radzieckiego noża ZIK wz. 1940, który jako wzór 1943 znajdował się na wyposażeniu Ludowego Wojska Polskiego już podczas II wojny światowej.